Antik Yunan’da Noel ağacının atası ne bir köknar ne de bir servi ağacıydı, aksine bir zeytin dalıydı. Bu özel dala “Eiresione” adı verilmişti ve Theseus, Girit ve antik Atina ile ilişkilendirilmiştir. Dahası, günümüzdeki Noel şarkılarının, antik çağlarda “Pyanepsia” kutlaması sırasında çocuklar tarafından söylenen ve “Eiresione” olarak adlandırılan ilahiyle bağlantılı olduğunu çok az kişi bilir.
Aristophanes’e göre çocuklar kendi evlerine vardıklarında, özellikle kırsal kesimlerde “Eiresione”yi ön kapılarının üzerine asarlardı ve bu, ertesi yılın aynı gününe kadar orada kalırdı; o gün yeni bir tane yerleştirdikten sonra eskiyi indirip yakarlardı. Ritüel sırasında, genç bir adam ritüel bir amforadan şarabı Eiresione’nin üzerine döker ve onu Apollo Tapınağı’nın kapısına asardı.
“Eiresione” kelimesi eiros (yün) kelimesinden gelir. Antik metinlerdeki birçok referansa göre beyaz ve kırmızı yünden çelenklerle süslenmiş ve sonbaharın ilk meyvelerini (incir, ceviz, badem, kestane, elma ve armut hariç tahıllar) taşıyan zeytin veya yabani zeytin dalıydı. Ayrıca zeytinyağı ve bal şişeleri de bulunuyordu.
Rivayete göre bu gelenek Theseus’un Minotaur’u öldürmek için Girit’e gitmesiyle başlamıştır. Daha sonra Delos’a uğrayarak Apollo’ya kurban sunmuş ve Minotaur’la olan savaşı kazanması halinde onu memnun etmek için süslü zeytin dalları sunacağına söz vermiştir. Vatanına döndüğünde Theseus, “Eiresione” kurumunu kurarak sözünü yerine getirmiştir.
